Cinema Lockdown – Blog Kim

Cinema Lockdown – Blog Kim

Cinema Lockdown – Blog Kim

Programmeur Kim blogt tijdens de lockdown. Lees hier alle edities van Cinema Lockdown.

Cinema Lockdown is onderdeel van Focus Thuisbezorgd, waarin programmeurs Thomas en Kim je wekelijks filmtips geven voor thuis.

CINEMA LOCKDOWN DEEL 3 – BLOODY BREXIT

Eind vorige eeuw was ik au pair in een Iers gezin in Londen (samenstelling: vier kinderen tussen twee en tien jaar oud en hun pas gescheiden moeder waarmee ik zeven maanden lang iedere dag Eastenders keek, Benson & Hedges rookte, en woedende gesprekken voerde over haar overspelige ex-man). Ik had een dagtaak aan stofzuigen, toiletten poetsen, witte boterhammen met jam smeren, polyester schooluniformen strijken en het jongste kind van de straat houden. Het verwarde me dat Britten afstandelijk en amicaal tegelijk konden zijn (‘what can I do for you, love?’) en dat de meest gehoorde zin in huis was ‘I’ll put the kettle on’. Geen probleem zo groot, of een kop thee kon het verhelpen. Bloody werd mijn favoriete bijvoeglijk naamwoord, en hoewel ik Londen bloody brill vond, was ik op een gegeven moment ook bloody eenzaam.

Tot ik de double bill ontdekte, in een rommelig bioscoopje in Brixton dat hipster avant iedere lettre was, met geweldige wortelcake in de pauze, die je dan wel weg moest spoelen met inktzwarte thee die vele malen sterker was dan de bizar slechte koffie. Voor weinig geld mocht je in uitgezakte stoelen twee films achter elkaar bekijken. Mijn eenzaamheid werd minder, mijn wereld groter en mijn liefde voor de cinema oneindig.

Een zwak voor Engeland heb ik altijd gehouden. Ik houd nog steeds van custard creams, pickles en earl grey. Van Monty Python en Spitting Image, van Engelse detectives, Engelse satire, Engelse literatuur en natuurlijk van kostuumdrama’s. Dat laatste met mate, want een mens kan slechts een beperkte hoeveelheid onderdrukte emoties en korsetten verdragen, maar gelukkig staat tegenover al die nostalgie (inclusief een soms wat bedenkelijk verlangen naar het Britse wereldrijk) veel moois van filmmakers die meeslepende verhalen vertellen die geworteld zijn in hun eigen tijdsgewricht.

De oprechte kitchen sink drama’s van Mike Leigh (Secrets and Lies) en Ken Loach (Sorry We Missed You), het werk van de getalenteerde maar ondergewaardeerde regisseurs als Lynne Ramsay (wier duistere You Were Never Really Here op Netflix staat!) en Andrea Arnold (bekijk haar Fish Tank  op Vitamine Cineville en American Honey  via NPO plus). En vooruit, een van de beste romcoms die de afgelopen 30 jaar zijn gemaakt: Four Weddings and a Funeral waarmee Hugh Grant, even posh als onhandig, gelanceerd werd als superster.

En daarom, en ook vanwege de bloody Brexit, deze week een aantal Britse producties die via verschillende platforms te zien zijn.

NETFLIX
Bodyguard en After Life 
Netflix is niet mijn favoriete platform, want zie daar door de bomen het bos nog maar. Al die onduidelijke films waarvan het gros na vijf minuten ontmaskerd worden als liefdeloos formulegepruts, internationale krimireeksen die smaken naar europudding en ellenlange series die al tien seizoenen meegaan en waarvan ieder seizoen dan 25 afleveringen telt, kansloos… Parels zijn er wel (kijk Manchester by the Sea, Marriage Story, Call Me By Your Name en – for old times sake – Kramer vs. Kramer) maar die heb ik meestal al gezien op een mooi groot doek in een echte zaal dus beperk ik me tot de zogenaamde miniseries met hooguit zes, zeven delen.

In die categorie heb ik (liefhebber van de ultieme spionageserie Spooks, die inderdaad ook heel veel seizoenen telde, maar toen was ik nog wat toleranter…) met veel genoegen gekeken naar Bodyguard (zes afleveringen!). Met in de hoofdrol Richard Madden als de getraumatiseerde ex-militair David Budd die na het voorkomen van een terroristische aanslag gepromoveerd wordt tot de lijfwacht van de minister van Buitenlandse zaken Julia Montague. Montague is omstreden en doelwit van allerlei bedreigingen. En voor Budd zijn eerste loonstrookje heeft kunnen incasseren, is zijn leven mega-ingewikkeld geworden vol ontploffingen, complotten en andere ongewenste situaties. Behalve uitstekend acteerwerk (van Madden, maar ook van Keeley Hawes als Montague) en interessante, gelaagde personages, kent de serie een plotontwikkeling die echt spannend, actueel en bovendien verrassend is.

Heel fijn vind ik ook After Life. Vanwege Ricky Gervais uiteraard, die iedere door hem gehoste awardshow opvrolijkt met minstens vijf schrijnend ongemakkelijke en daarom hilarische momenten, maar die veel meer kan dan Hollywoodsterren schofferen. In twee (korte!) seizoenen van deze dramady laat hij zien dat hij gruwelijk goed kan schrijven, verdienstelijk kan acteren (hij speelt zelf het hoofdpersonage Tony) en als regisseur aannemelijk maakt dat een verzameling alledaagse en tegelijk supervreemde personages een warmbloedige gemeenschap vormt waar een rouwende man met hond stukje bij beetje het verlies van zijn vrouw verwerkt. Net als in Gervais’ cultserie The Office, schittert After Life het hardst wanneer Gervais absurde miniaturen schetst van het leven op de redactie van het plaatselijke sufferdje, waar de intens cynische Tony zijn collega’s uitgebreid op de hoogte brengt van de zinloosheid van het bestaan terwijl boven zijn midlifebuik toch een warm hart klopt.

NPO START PLUS
Years and Years
Wie toegang heeft tot NPO start plus vindt daar naast een aantal onderhoudende gekostumeerde dramaproducties (Pride & Prejudice met Colin Firth als Darcy, Poldark, Victoria) ook de korte serie Years and Years die zich afspeelt in een nabije toekomst. Parallel aan de opkomst van een charismatische populistische leider (griezelig goed gespeeld door Emma Thompson als de love baby van Marine le Pen en Donald Trump) ontwikkelt zich een familiedrama waarin echt alle aspecten van wat het leven anno nu en waarschijnlijk ook nog in 2034 (wanneer het verhaal eindigt) zo hopeloos complex en soms somberstemmend maakt. Wat nog ontbreekt is een grote virusuitbraak… maar verder is dit een snelkookpan van vluchtelingenproblematiek, klimaatdepressies, genderissues, Brexit en vergiftigde politieke landschappen waarin feiten en wetenschap zijn ingeruild voor zelfgecreëerde waarheden. Het is te danken aan het intelligente scenario van Russell T. Davies dat al die componenten samensmelten tot een intens relevante en meeslepende vertelling waarvan iedere minuut geloofwaardig is. We zien een samenleving die angstaanjagend veel lijkt op de onze, of in het verlengde ligt van wat wij nu meemaken. Hoop is er wel, want Davies heeft personages gecreëerd van vlees en bloed, die naast al hun evidente tekortkomingen in staat zijn om lief te hebben en vanuit liefde grote offers te brengen.

PICL
Rocks
Picl heeft een ruime handvol Britse producties te bieden. Absoluut de kosten van een kaartje waard is Rocks, een juweel van een film waarin het hartverscheurende maar toch ook hoopvolle verhaal verteld wordt van de zestienjarige Rocks wier labiele moeder op een dag verdwijnt om de scholiere achter te laten met haar broertje Emmanuel en een snel slinkend stapeltje Britse ponden. Wanneer het geld op is, is Rocks ten einde raad. Bekijk deze film gerust met pubers, want als er iets is waar de filmmakers in excelleren dan is dat hun schildering van het leven op een multiculturele school hartje Londen waar Rocks en haar vriendinnen snoep en make up ruilen, het tumult van hun dierbare meisjesvriendschappen proberen te doorstaan, de lessen meestentijds oersaai vinden, en ondertussen dromen over de rest van hun leven.

VITAMINE CINEVILLE
Fish Tank
Cinevillepashouders kunnen zich inmiddels verheugen in een groeiende en gevarieerde collectie arthousefilms die via de website van Cineville ontsloten worden onder de noemer Vitamine Cineville. Maak een account aan (is gratis voor pashouders) en bekijk zowel oud als actueel aanbod, waaronder circa 16 Britse titels. Ook hier is Rocks te zien, en Fish Tank van Andrea Arnold die met vaste hand het onsentimentele portret van de opgroeiende Mia tekent, die in het schermgebied van kind zijn en volwassenheid de grootst mogelijke moeite heeft om haar ontluikende seksualiteit te rijmen met de avances van haar moeders vriend Conor. Arnold laat het bij de kijker om hier wat van te vinden, maar tussen de kwetsbare blik van Mia en de verveelde lust van Conor gaat een machtsverhouding schuil die allesbehalve in balans is.

CINEMA LOCKDOWN DEEL 2 – BELLA ITALIA

Ondanks maffia, Rai Uno, Lega, gnocchi (onbegrijpelijk aardappelgerecht), overactieve muggen, mensonterende badmutsenverplichtingen en die criminele garagehouder op Elba die een simpele reparatie duizelingwekkend duur maakte, houd ik zielsveel van Italië. Historische grandeur naast historische kitsch, de beste koffie ter wereld, de verzengende hitte van een stad tijdens de siesta, de eenzame cipres op een Toscaanse heuvel, eeuwigdurende krekelconcerten, groene tomaten, een perfecte risotto. Dus wanneer de hoofdpersonen in Made in Italy langs de snelweg aan een formica tafeltje een blikje lemon soda naar binnen gieten, ben ik al om.

Dat het scenario rammelt en het einde zich al aan het begin aandient, en dat Liam Neeson gewoon Liam Neeson is, neem ik op de koop toe. Want na een half uur lopen de van elkaar vervreemde kunstenaarsvader en zoon (die samen hun fraaie maar totaal vervallen Italiaanse villa gaan opknappen) een Toscaans dorp binnen waar op het plein de voorbereidingen worden getroffen voor een openlucht filmvoorstelling van Lina Wertmüllers I Basilischi. Het hele dorp loopt uit, er klinkt live muziek, kinderen rennen rond, van Covid geen spoor. Met veel mensen op een pittoreske plek een filmklassieker kijken, wat een idylle…

Dus ik stel voor dit nieuwe jaar lichtvoetig en (relatief) feelgood in te luiden: sluit de gordijnen, zet de verwarming hoog, kook iets Italiaans (een perfecte tomatensaus bijvoorbeeld, gewoon met een paar blikken gepelde tomaten, veel knoflook, zout, flink wat peper en een handje basilicum) en zet tijdens het koken Paolo Conte, Luciano Pavarotti of desnoods Eros Ramazzotti op de speaker.

Met je bordje spaghetti op schoot stem je af op een van de Italiaanse titels uit het aanbod van Picl of Vitamine Cineville. Drink er wijn of water bij. Als dessert zou je natuurlijk die eeuwige tiramisu kunnen doen (al dan niet zelf in elkaar geknutseld) maar panna cotta is net wat leuker. En sluit af met een loeisterke espresso en een glaasje water.

Voor een echte Giro d’Italia denk je aan deze titels:

Pinocchio – Matteo Garrones bepaald niet kinderachtige, maar wel beeldschone interpretatie van het klassieke Pinokkio-verhaal over dat houten mannetje wiens leugenachtigheid wordt verraden door een groeiende neus. Zet er geen al te jonge kinderen bij, maar vanaf een jaar of 10-11 is het prima.

Made in Italy – Vader en zoon vertrekken vanuit het pre-Brexit Engeland naar Italië om daar hun Toscaanse villa te gaan verkopen. Ze zijn hopeloos van elkaar vervreemd, maar als je tezamen een bouwval moet opknappen, dan duikt het collectieve verleden onherroepelijk op. Oh ja, er zijn ook wat vrouwen in de buurt.

Gli anni più belli – We hadden voor de kerstvakantie het epische meesterwerkje La meglio gioventu geprogrammeerd waarin zich in zes uur tijd een aangrijpende familiekroniek ontrolt tegen de achtergrond van de moderne Italiaanse geschiedenis. Bewaren we voor een ander moment, maar ter opwarming zou je deze aanzienlijk kortere film kunnen bekijken, waarin een vriendengroep over een periode van veertig jaar wordt gevolgd.

BELLA ITALIA OP VITAMINE CINEVILLE

Cinevillers kunnen met hun Cinevillepas terecht op Vitamine Cineville. Zie hieronder voor een Italiaans lijstje met directe links naar de films op Vitamine Cineville!

Made in Italy (zie hierboven)

Gli anni più belli (zie hierboven)

La meraviglie – Alice Rohrwacher is een van de grootste talenten van de Italiaanse cinema. Zowel in La meraviglie als in haar veelgeprezen Lazzari Felice combineert ze realisme met een vleugje magie. Rohrwacher tovert met licht en donker en een warm kleurenpalet, en laat over haar personages die de hobbelige weg naar volwassenheid afleggen voldoende te raden over. In La Meraviglie draait het om Gelsomina die opgroeit in een familie van bijenhouders. Haar vader probeert uit alle macht de moderne tijd buiten de deur te houden, maar Gelsomina verlangt naar meer.

A casa tutti bene – De vorige film van Gabriele Muccino (Gli anni più belli) waarin een grote familie op een eiland samenkomt om een vijftigjarighuwelijksfeest te vieren. Het borrelt en gist tussen al die irritant knappe en succesvolle mensen. Wanneer het weer omslaat en niemand van het eiland kan, wordt de situatie uiteraard explosief en wordt er op z’n Italiaans veel en hevig stemverheven.

Perfetti sconosciuti  – Groot succes in Italië, deze film met een intrigerende premisse: deel alle berichten die in je telefoon binnenkomen met je tafelgenoten. Uiteraard loopt dat gezellige avondje openheid bieden gierend uit de hand en denken kijkers nog lang na over de geheimen die hun telefoons bevatten.

Felice anno nuovo, op naar die idyllische openluchtvoorstelling!

CINEMA LOCK DOWN 1 – FEESTDAGEN
Natuurlijk is het spijtig van dat fijne, gevarieerde kerstvakantiefilmprogramma dat voor jullie klaar lag om gezien te worden. Maar om toch optimistisch te blijven: ik hoef nergens heen, mijn dierbaren zijn gezond, de wifi doet het, de kerstboom is nog niet omgevallen en er is overweldigend veel online filmaanbod.

Voor ik mijn kinderen vastbind aan hun stoel om hen naar onvergankelijke meesterwerken als Citizen Kane, Casablanca, The Third Man, Boyhood en Cinema Paradiso te laten kijken (daarover later wellicht meer), tip ik voor de donkere dagen voor kerst graag een paar passende titels die via de VOD-platforms Picl en Vitamine Cineville te zien zijn.

Wat mij betreft moet iedereen (en zeker ook mensen met pubers) Shannon Murphy’s zowel grappige als ontroerende speelfilmdebuut Babyteeth gaan kijken. Waarin de ernstig zieke Milla haar eerste grote liefde beleeft en Milla’s ouders niet erg blij zijn met die eerste grote liefde (hij gebruikt, steelt, liegt, bedriegt en heeft bovendien een vreselijk kapsel). Met veel gevoel voor sfeer (let op het sprankelende kleurpalet!) en een evidente voorkeur voor wonderlijke personages die toch levensecht zijn, toont Murhpy hoe een jong meisje probeert op te groeien terwijl haar voortuitzichten zo slecht zijn. De valkuil van vals sentiment wordt vakkundig omzeild, om zo rondom de kerst alles tezamen te brengen in een finale die recht je hart in gaat.

Wie over een Cinevillepas beschikt kan gratis en voor niets via Vitamine Cineville Carol van Todd Haynes bekijken. Een prachtfilm uit 2015, gebaseerd op een verhaal van Patricia Highsmith. Haynes leidt de kijker terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw, toen Amerika nog wakker geschud moest worden door emancipatiebewegingen en burgerrechtengroeperingen. Rooney Mara speelt Therese, een jonge, aspirerend fotograaf die op de speelgoedafdeling van een groot warenhuis werkt. Het is bijna kerst. In alle drukte kruist haar blik die van een oogverblindend mooie, in bontmantel gehulde vrouw. Niet veel later staat de vrouw, Carol (Cate Blanchett) voor haar toonbank. Ze stelt een vraag, steekt een sigaret op, wat niet mag. ‘Forgive me, shopping makes me nervous,’ zegt Carol als excuus, waarop Therese antwoordt: ‘That’s allright, working here makes me nervous.’ En dat is de opmaat naar een meeslepende, maar ook onmogelijk liefdesrelatie die door Todd Haynes briljant en gevoelvol verbeeld is, in de traditie van de weelderige melodrama’s van Douglas Sirk.

Niet direct kerstgerelateerd, en ook nog niet gezien, maar wel op mijn verlanglijstje staat de documentaire Billie over de even geniale als tragische jazz-zangeres Billie Holiday. Picl biedt de film tot 1 januari aan! Holiday stierf in 1959, slechts 44 jaren jong aan de gevolgen van haar heroïneverslaving. 61 jaar na dato geldt zij nog steeds als een van de grootste stemmen uit de Amerikaanse jazzgeschiedenis. Met als hoogtepunt (in mijn optiek) haar huiveringwekkende vertolking van Strange Fruit waarin de schrijver van het nummer – Abel Meeropol – het schokkende racisme van de Zuidelijke staten adresseerde.

Fijne feestdagen, blijf gezond en kijk zoveel mogelijk films!