Tegen de ruïnes van een verscheurd Colombia ontvouwt zich in Horizonte een aangrijpende reis van schuld, herinnering en hoop op verzoening.

Een man keert na lange afwezigheid terug naar zijn moeder op het Colombiaanse platteland. Beiden zijn ze inmiddels overleden. Maar de twee geesten hebben geen rust. Ze gaan op een spirituele zoektocht naar Basilio’s vermiste vader en hopen op verlossing van alle verkeerde keuzes die ze tijdens hun leven hebben gemaakt. Samen trekken ze door hun door oorlog verscheurde land, terwijl ze onderweg vergeefs contact proberen te maken met de nog levende mensen. Langzaam maar zeker ontdekken ze dat ze grote offers moeten brengen om uit deze situatie te komen. De film gaat over de destructieve aard van de mens en onze behoefte om anderen aan onze macht te onderwerpen, op welke manier dan ook.

César Augusto Acevedo’s langverwachte tweede speelfilm (na La Tierra y la Sombra uit 2015 die de Caméra d’Or won in Cannes) is een magisch-realistisch, psychologisch en filosofisch drama, waarin het camerawerk van Mateo Guzmán het Latijns-Amerikaanse landschap tot een derde hoofdpersoon maakt. De film gaat over de destructieve aard van de mens en onze behoefte om anderen aan onze macht te onderwerpen, op welke manier dan ook.