Cannes Filmfestival – Tips onder radar

Films om naar uit te kijken! Afgelopen maand waren onze programmeur Rob en hoofd marketing Suzanne in Cannes voor het prestigieuze filmfestival. Ze geven je graag wat tips voor titels die relatief onder de radar bleven of geen prijzen wonnen, maar wel zeer de moeite waard zijn.

Tips van Rob

Nu ik een dikke week terug ben uit Cannes heb ik tijd gehad om de 45 films die ik daar zag te laten bezinken. Inmiddels is er veel aandacht geweest voor de winnaars, met natuurlijk de Gouden Palm voor Fjord als grootste pronkstuk. Lang niet alle goede films winnen echter grote prijzen in Cannes – een groot deel doet er zelfs niet aan mee. Daarom leek het me goed om hier alvast een spotlight te werpen op twee titels die er voor mij uitsprongen, maar nu nog wat onder de radar liggen (al kan ik het niet laten om toch even te zeggen dat mijn topfavoriet het veelgeprezen Soudain van Ryusuke Hamaguchi is).

Allereerst L’Inconnue van Arthur Harrari, voor mij één van de beste films uit de hoofdcompetitie. Het was echter geen verrassing dat die niets won, want als er een titel uit de line-up een acquired taste was dan was het deze. Het verhaal gaat over een man die na seks met een vrouw (Léa Seydoux) ineens in haar lichaam belandt en zij er met zijn lichaam vandoor gaat. Zijn pogingen om deze mysterieuze gebeurtenis te verklaren terwijl hij probeert om te gaan met een voor hem vreemd lichaam staan centraal, maar verwacht niet te veel antwoorden. L’Inconnue is vooral een gevoel, namelijk van totale vervreemding in de stijl van grootmeester Michelangelo Antonioni. Sta open voor het mysterie en het lome tempo en je krijgt er een unieke ervaring voor terug.

Mijn tweede tip, I See Buildings Fall Like Lightning, is bijna het tegenovergestelde, want deze Britse film is juist heel direct. Vanaf de openingsscène, waarin de verjaardag van een van de hoofdpersonen gevierd wordt, wordt je onderdeel van een hechte vriendengroep. Tegen de achtergrond van de huidige woningcrisis ondergaan deze vrienden ieder hun eigen beproevingen en komt door groeiende inkomensverschillen zelfs de vriendschap onder druk te staan. Ondanks dat de film behoort tot een rijke, sociaal-realistische traditie in Britse cinema voelt deze toch weer erg fris, al is het maar omdat er veel levensenergie vanuit gaat en de personages en hun onderlinge banden bijzonder echt aanvoelen. Het toont vooral aan dat Clio Barnard, bekend van o.a. The Arbor, The Selfish Giant en Ali & Ava inmiddels een ietwat ondergewaardeerde kampioen is van humanistische films.

Tips van Suzanne

Ik zag er beduidend minder dan Rob, maar was ook maar een paar dagen in Cannes. Het meest genoot ik van Club Kid, het heerlijke speelfilmregiedebuut van komiek en filmmaker Jordan Firstman. De film volgt een uitgebluste New Yorkse party-promotor die tussen alle feesten, lijntjes, pillen en ‘soepjes’ door geconfronteerd wordt met een zoon waarvan hij het bestaan niet afwist. Een film waarbij hard werd gelachen, gejoeld, gehuild, en dat om half 9 ’s ochtends. Maar goed, absoluut geen hidden gem want hoewel Club Kid geen prijzen won was het een enorme hit en dé titel waarvoor iedereen wanhopig nog kaartjes probeerde te scoren tijdens het festival. Bovendien bemachtigde A24 tijdens het festival de wereldwijde distributierechten voor een luttele 17 miljoen dollar, dus nog even afwachten of het lukt om hem hier in Nederland te draaien…

Verder kan ik me volledig vinden in Robs favoriet Soudain van Hamaguchi; wat een prachtige film is dat! Een lange zit, maar je wordt zeker beloond. Ik zag in Soudain een warm pleidooi voor (mede)menselijkheid, verbinding, contact en het vieren van verschillen; een zeer welkome boodschap in de tijd waarin we nu leven. Zet ook zeker The Beloved op je lijstje, met Javier Bardem in wat mij betreft één van zijn beste (en engste) rollen.

Maar dan nu de verborgen parels! Hoewel ik vooral de grotere competitiefilms zag, wist ik toch een paar titels uit Un certain regard en Semaine de la critique mee te pakken. Twee tips, die hoogstwaarschijnlijk in het najaar ook in Focus te zien zullen zijn:

Everytime: misschien wel een van de mooiste scènes die ik dit festival zag (naast ‘die ene scène’ in The Beloved – when you know you know) zit in dit dromerige drama van de Oostenrijkse regisseur Sandra Wollner. Ik kan er niet te veel over zeggen, want spoilers, maar het speelt zich af rond een flatgebouw. Everytime volgt een rouwende moeder, haar jongste dochter en de ex-vriend van haar oudste, overleden dochter, die worstelen met het grote gemis, schuldgevoelens en het verwerken van hun verdriet. Tijdens een gezamenlijke vakantie naar Tenerife beginnen heden, verleden en herinneringen steeds meer door elkaar te lopen. Qua sfeer deed het me denken aan films als Aftersun en All of Us Strangers. Hoewel ik bij die films het spel tussen realiteit en verbeelding wel iets meer in balans vond, is Everytime zeker het kijken waard. En zonsondergangen zullen nooit meer hetzelfde zijn…

De film bleef overigens niet echt onder radar, maar won de hoofdprijs in de wat minder bekende ‘Un Certain Regard’-sectie van het festival. Deze prijs geldt als een belangrijke erkenning voor opkomende en eigenzinnige filmmakers buiten de officiële competitie.

Tin Castle: prachtig geschoten, lieve documentaire over een Ierse travellers familie, in een kleine stacaravan aan de rand van de maatschappij. Dat regisseur Alexander Murphy maar liefst vijf jaar lang het leven van Paddy O’Reilly, zijn vrouw Lisa en hun tien (!) kinderen volgde en zodoende opgenomen werd in de familie voel je aan alles. Het resultaat is een intiem portret met zowel kwetsbare als alledaagse momenten, dat nergens sentimenteel wordt. Bij de aftiteling heb je ongetwijfeld de familie in je hart gesloten (en vraag je je af waar ze in godsnaam al die tien kinderen laten slapen…)