Door ons onder te dompelen in het alledaagse leven van een Somalisch dorp met het alomtegenwoordige geluid van de woestijnwind, de golven die tegen de kust klotsen, de levendig kleurrijke landschappen en stoffen, krijgt Harawe’s liefdevolle en tedere werk een documentaire-achtige kwaliteit.

In deze debuutfilm, de eerste Somalische film ooit op het filmfestival van Cannes, zoomt regisseur Mo Harawe in op een familie die het beste probeert te maken van een slechte situatie. Gevangen tussen droom en drone, zo zou je het leven van de alleenstaande vader Mamargade en diens slimme zoon Cigaal kunnen omschrijven. Ze wonen in een afgelegen dorp aan de Indische Oceaan, compleet met witte zandstranden die baden onder een idyllisch blauwe lucht.

Toch hangt er constant onheil in de lucht van hun kleine Somalische dorp: door de war on terror kan er steeds een drone-aanval plaats vinden. De jonge Cigaal deelt zijn fantasierijke dromen met iedereen die ze wil horen, terwijl Mamargade’s gescheiden zus Araweelo graag een naaimachine wil kopen om een winkeltje te kunnen openen. In dit rustig verbluffend debuut bewandelen drie personages hun eigen weg, misschien niet naar het paradijs, maar wel naar iets wat er dichtbij komt.

Zelden is het thema veerkracht en hoop op zo’n onsentimentele wijze in beeld gebracht.