In het kleine Bhutan, dat zo lang verstoken is gebleven van moderne verlokkingen, gaan de ontwikkelingen inmiddels in sneltreinvaart. Er gaan steeds meer tradities verloren door de moderne communicatiemiddelen.

Sing me a Song opent met fragmenten uit Balmès vorige film Happiness uit 2013, waarin een beeld wordt gegeven van hoe het leven was in Bhutan vóór de moderne ontwikkelingen. De jonge monnik Peyangki belichaamt de schattige onschuld en zuiverheid voordat er wegen worden uitgehouwen in de steile bergen die naar het kleine, onaangetaste Bhutaanse dorp Laya in de Himalaya leiden. Voor de komst van de elektriciteit, de televisie en het internet, brengt de jonge monnik zijn idyllische dagen door met het volgen van zijn gelukzaligheid, het leren van boeddhistische gebeden en het stoeien in de roze bloemenvelden.

Bovendien is hij scherp gefocust op de discipline die nodig is om als volwassene een lama te worden. Tien jaar later, als onze hoofdpersoon inmiddels 18 jaar is, is daar weinig van over. Peyangki is niet meer zo toegewijd aan zijn studies. Hij brengt veel vrije tijd door op zijn mobiele telefoon met het spelen van videogames, scrollen op het internet of het videochatten met zijn aanstaande vriendin, Ugyen Pelden.

Het kalme portret van Peyangki en zijn vriendin Ugyen is een bitterzoete kijk op de schermverslaving en de teloorgang van tradities. De urgentie van deze docufictie film ligt in de manier waarop Balmès het publiek betrekt bij het nadenken over de gevolgen van de modernisering en de positieve en negatieve invloeden van de moderne communicatiemiddelen.