Na de scheiding van haar ouders verhuist de dan 6-jarige Vladlena Sandu van de Krim naar Grozny. Daar belandt ze in 1994 in de bezettingsoorlog van de Russische Federatie tegen de Tsjetsjeense bevolking. Jaren later blikt ze als filmmaker terug op haar jeugd, in een diep persoonlijk, hybride werk vol tomeloze vindingrijkheid.

Sandu zet haar oorlogsherinneringen om in een verbeeldingsrijke film, die wemelt van de lyrische, politieke en surrealistische beelden. Zo creëert ze een speelgoedtheater waar plastic poppetjes de gruwelen verbeelden die ze als kind heeft gezien, sec verteld in haar autobiografische voice-over.

De tableaus en verzadigde kleuren doen aan inspiratiebronnen als Tarkovski en Paradzjanov denken, gecombineerd met Europop-hits als ‘It’s My Life’. Terugkerende figuur is King Kong, haar denkbeeldige vriend en beschermer te midden van de chaos en de dood die oorlog, overal ter wereld, teweegbrengt, en die ook nu nog vele kinderen treft. Ze zoekt naar een antwoord op de fundamentele vraag: hoe kunnen we de cyclus van geweld, die vele kinderen vormt en van generatie op generatie wordt doorgegeven, doorbreken?