De Iraanse filmmaker Ali Asgari zet met zijn nieuwe tragikomedie Divine Comedy opnieuw een werk neer dat speelt op het snijvlak van ironie en ongemak. Wat begint als ogenschijnlijk lichtvoetige observatie, ontvouwt zich gaandeweg tot een scherp en gelaagd commentaar op systemen, verwachtingen en de absurditeit van alledaagse bureaucratie.

Regisseur Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Wanneer hij voor zijn nieuwste werk opnieuw geen toestemming krijgt, drijft hem dit tot het uiterste en begint hij een ondergrondse missie om deze toch voor een Iraans publiek te vertonen. Met zijn scherpgebekte, op een Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde, gaat hij van start. Daarbij moeten ze niet alleen uit handen blijven van overheidscensoren, maar ook absurde bureaucratie én Bahrams eigen twijfels ontwijken. Divine Comedy, die in première ging op het filmvestival van Venetië, is weer een sterke film met veel humor, ondanks dat het een pijnlijk thema is.