Een groep hoogbejaarde komt wekelijks samen. Ze blikken terug op hun jeugd in Indonesië, waarover ze nooit spraken. Een aantal van hen zaten tijdens WOII opgesloten de Japanse kampen en delen hun herinneringen en dagboekverslagen.

Aan de hand van nooit eerder vertoonde beelden uit propagandafilms blikken de mannen terug op hun jeugd in de Japanse kampen tijdens WOII. Geboren in het koloniale Nederlands-Indië vóór de oorlog, reflecteren zij op de Japanse bezetting, hun leven in de kampen, en de bevrijding door de atoombom en Indonesische vrijheidsstrijders.

Aan hun kinderen hebben ze weinig verteld. ‘Opmerkelijk,’ zegt één van hen, ‘ik heb jou nu meer verteld dan ik ooit aan mijn eigen zoon heb verteld.’ Wat opvalt is dat de mannen zelden spreken over wat de Japanners hen aandeden. Met dagboeken als rode draad vertellen ze over hoe ze hun vaders misten en hoe die vaders tewerkgesteld werden, bijvoorbeeld aan de Birma-spoorlijn. Ze spreken over de honger, over hoe hun moeders werden geslagen en hoe lichamen uit het kamp werden gedragen. Deze film wil bijdragen aan het gesprek over hoe westerse landen hun koloniale geschiedenis onder ogen moeten zien en begrijpen.

De Indische tafel is de tweelingbroer van Als ik mijn ogen sluit (2024), en al net zo indrukwekkend.