Ooit een zelden vertoonde cultfilm, nu een klassieker van feministische cinema. Wanda, van de vroeg gestorven acteur en filmmaker Barbara Loden, belicht aangrijpend het lot van een gescheiden moeder op drift.

Voor haar vertelling over een gescheiden mijnwerkersvrouw die haar kinderen verlaat en op weg gaat door de vervallen ‘rust belt’ van Pennsylvania, kroop Barbara Loden zelf in de huid van het hoofdpersonage Wanda; ook nam ze scenario en regie voor haar rekening.

Wanda zou Lodens eerste en laatste lange speelfilm blijven. De film werd lovend ontvangen op de festivals (onder meer winnaar van de Prijs voor Beste Buitenlandse Film van het filmfestival van Venetië) en maakte indruk als portret van een vrouw die weinig keus heeft in haar leven, zichzelf als onmondig beschouwt en voortdurend in handen valt van verkeerde mannen, onder wie een bankrover.

In 2010 werd de film gerestaureerd (vanaf de originele 16mm-kopie en de 35mm-distributiekopie) en kwam in de belangstelling te staan als boegbeeld van de Amerikaanse feministische cinema, gemaakt door een vrouw die evenveel aandacht verdiende als de grensverleggende mannelijke makers van het nieuwe Hollywood.