Een documentaire van Frederick Wiseman is iedere keer weer een rijke ervaring. Zijn werk is met niets anders te vergelijken. Dat komt door de wijze waarop hij werkt, waarbij hij zelf nooit in beeld komt, of te horen is. Het is een observerende manier van filmen, vrijwel zonder close-ups, op enige afstand opgenomen, zodat de relatie tussen mensen onderling en hun omgeving rijk geschakeerd weergegeven kan worden.

Zijn films zijn altijd zonder toegevoegde muziek en commentaar. Essentie van zijn stijl is dat de kijker meegenomen wordt op een ontdekkingstocht. Zo'n reis kan lang duren, het zijn epische verkenningen geworden handelend over groepen mensen in instituties.

Zijn nieuwste documentaire La Danse – Le Ballet de l'Opera de Paris handelt over een balletgezelschap in Parijs. Het is een tedere ode aan de dansende mens. De film laat ook zien wat er aan hard werk nodig is om zo'n balletgezelschap gaande te houden. Hiërarchie speelt hier evenzeer een rol als in de andere documentaires van Wiseman. De directrice van het gezelschap doet dat niet met bruutheid, maar wel met een tomeloze overtuiging.

Gedetailleerd wordt in ruim twee en half uur getoond hoe een ballet tot stand komt, en hoe alle radertjes van een dergelijke onderneming samen werken om tot het sublieme eindproduct van de voorstelling te komen. De accumulatie van details is soms adembenemend; van de krochten in het theatergebouw tot op het dak waar een bijenhouder voor zijn insecten zorgt.